Sumilang

Noon pa man ay hindi ko na pinaniwalaan ang mga pagyayabang ng pamahalaang Arroyo na lumaki ng ilang purysento ang ekonomiya ng bansa. Hibang ang taong maniniwalang totoo ito.

Kamakailan lang ay ipinagmalaki ni GMA na nakaranas ng 7.3% na paglaki ang ating ekonomiya, isang bagay na labis nilang ipinagyayabang para matakpan ang mga katiwalian sa kanyang pamamahala.

Ginagamit din ito ng kanyang mga taga suporta para patuloy na liuhin at linlangin ang taumbayan sa paghahanap nito sa katotohanan sa likod ng mga sunud-sunod na kontrobersyang kinasasangkutan ni GMA, ng kanyang pamilya at ng kanyang mga alipores. Mas mabuti na raw si GMA dahil kahit papaano ay napapalago ang ating ekonomiya.

Nakakalungkot dahil may mga taong kumakagat sa ganitong propaganda ng administrasyong Arroyo.

Kung ayaw pa rin nilang maniwala at gustong patuloy na magbulag-bulagan, heto ang isang balita na yayanig sa kanilang mundo:

Unemployment rate worsens to 7.4% (Ranks of jobless Filipinos swell to 2.7M)

THE COUNTRY’S unemployment rate worsened to 7.4 percent in January, bolstering criticisms that the growing economy has failed to create more jobs.

The unemployment rate in October 2007, when the last Labor Force Survey was conducted by the National Statistics Office, stood at 6.3 percent.

On a year-on-year basis, the latest unemployment rate eased slightly from 7.8 percent.

The NSO said the unemployment rate in January translated to 2.7 million jobless Filipinos out of the 36.4 million belonging to the labor force. In October, jobless Filipinos were estimated at 2.3 million.

The underemployment rate also rose to 18.9 percent in January from 18.1 percent in October. The NSO defines the underemployed as those who were seeking additional hours of work.

Muli nasaan ang ipinagmamalaking 7.3% economic growth na ipinagyayabang ni GMA?

Diyos ko po naman, gumising na kayo sa katotohanan!

2008 na, pero mukhang nasa panahon pa rin ng pasko at paghihiling ang AFP.

Minungkahi nito na buhayin muli ang national ID system, nang sa ganoon ay tuluyan daw masugpo ang mga rebeldeng NPA at mga terorista. Talaga lang ha?

Ang mungkahi/hiling na ito ay base sa sinabi nilang ito na raw ang pinaka-mahinang estado o kalagayan ng NPA sa loob ng 20-taon, kung saan 6,000 na lang daw ang mga aktibong rebelde na nakalat sa buong bansa.

May mga dagdag ‘kahilingan’ din ang militar:

• Buhayin muli ang ROTC
• Dagdag na P3.5 bilyong piso para sa kanilang mga programa
• Karagdagang 6 na batalyong sundalo
• Karagdagang 20 kompanya ng mga CAFGUs

Nahihibang na ba talaga ang militar? Kung totoo nga na ngayon na ang pinakamahinang estado ng mga NPA sa loob ng 20-taon, bakit pa nila kailangan ng karagdagang armas, pondo, sundalo at isasailalim muli ang mga kabataan sa karahasan at puno ng korupsyong mundo ng ROTC?

Marahil ibig sabihin nito ay mas malaki ang nalagas sa kanilang panig kaya humihingi sila ng mga dagdag pwersa at kagamitan. Muli, para saan ang mga pagsasanay na natatanggap nila mula sa mga Kanong sundalo? Hindi ba dapat naging mas ‘efficient’ at hindi matakaw sa rekurso ang operasyon ng militar dahil sa modernong pamamaraan ng pakikipaglaban?

Tapos na ang pasko, kung may hahabol man sa kanilang mga kahilingan na dapat tugunan ng pamahalaan ay wala nang iba pa kung hindi mga pampublikong paaralan at pamantasan.

Nakakatuwa talaga ang Senado ngayon, bukod sa mga pagdinig at imbestigasyon niyo sa NBN deal ay sabay din nitong pinag-aaralan ang JPEPA ang kontrobersyal na tratado o kasunduang na siyang lalong lulugmok sa ating mga Pilipino at gagawin tayong basurahan ng bansang Hapon.

Sa ganitong banda, nalulunkot ako dahil ang bansang pinagmulan ng Gundam Wing at Naruto, mga paborito kong anime, ay siya pang kumikilos upong pahirapan lalo ang Pilipinas. Hindi ba sapat na kaming mga bagets (naks) na Pinoy ay mahilig na sa mga anime? Ngayon ay gagawin pa tayong basurahan at aagawan ng mga nurses at duktor?

Mabalik tayo sa Senado kung saan muli ay nakapuntos ang mga pwersang tumututol sa JPEPA, aniya nga sa ulat mula Inquirer.net:

Senator Miriam Defensor-Santiago, chairman of the committee on foreign relations, has threatened to sit on the JPEPA and not sponsor it on the floor, which would effectively make for a diplomatic rejection of the treaty.

During the hearing, Santiago told government negotiators, headed by Trade Undersecretaries Thomas Aquino and Elmer Hernandez: “If I find it impossible to defend it on the Senate on the basis of your statement, then as chair, I will be compelled to defer submission of my committee reports. In other words, JPEPA will be dead.”

This after Senator Manuel Roxas II failed to get answers to the following questions:

• What is government doing to help people take advantage of the JPEPA? “I want to know were, what, and what sectors…will be able to take this stepladder…to the window opened by the JPEPA?”
• What are the benefits of the JPEPA? “[What the government presented] are pie in the sky numbers based on leads, inquiries, and letters. I want the records of the BOI [Board of Investments] and DTI [Department of Trade and Industry] of what actually came in. A lot of the decisions depend on the validity of your claims of benefits,” Roxas said.
• How much did the Philippines give up to get these benefits?

“In the last hearing, I was left disappointed because it has been made clear why it is good for us…We are finished with the period of generalities. We want to move…to specifics,” Roxas said.

Mahusay hindi ba? Bravo kina Mar Roxas at Miriam Santiago. Sana nga ay magtuluy-tuloy na ang pagbabasura ng JPEPA, kung hindi man ay muling makipag negosasyon sa bansang Hapon upang linisin at gawing mas makatarungan ang kasunduang ito.

Para naman sa mga ahente ng pekeng pangulo, tama na. Wala namang may gusto sa JPEPA, kayo lang ang mapilit, bakit? Malaki ba ang pampadulas o grasyang kayo lang ang makikinabang?

Nakakatuwa ang blog entry ngayon ni Jove Francisco, hayaan nyong kopyahin, hiramin ko ang ilang mga bagay na tungkol sa pagbabago ng ihip ng hangin sa Malacanang at ang isang nakakatuwang interbyu kay Luli ang anak ng pekeng pangulo.

ERMITA: “The President would like to tell everybody that there’s really nothing wrong with all these issues and that the administration is willing to reveal all it knows about the contract.”

Wow! Parang ‘Hello, Garci’ ano? Ilang buwan ang rehearsal bago magpalabas ang Malacanang. Siguro naman ay kabisado na ng mga miyembro ng gabinete ang kanilang mga linya, pag-arte, at mga adlib.

Sino naman kaya ngayon ang aatakihin sa puso at maoospital? hahaha

————

Sinasabi sa Biblya na mag-ingat sa mga pekeng propeta na magsusulputan kapag malapit na ang katapusan ng panahon na siyang lilinlang at magdadala sa atin sa kapahamakan.

Pero sabi rin ng isang guro ko dati, na hindi dapat paniwalaan ng literal ang mga nakasulat sa Bibliya, mga taong hibang lamang ang gumagawa ng ganito. (Pasintabi sa mga panatiko at deboto)

Sa isang banda, parehong tama ang Bibliya at ang aking dating guro, may mga pekeng propeta at ngayo’y pekeng pangulo. Pakinggan natin; (o basahin)

PGMA: “OUR ATTENTION MUST BE FOCUSED AS OUR ENERGIES MUST BE SPENT ON ACTIVITIES THAT DO GET COMPUTED IN THE GDP. UNFORTUNATELY FOR SOME, MERE EXERCISE OF VOCAL CHORDS IS ALREADY A HARD LABOR. YES, POLITICAL CIRCUSES ARE ENTERTAINING. BUT THESE SHOULD NOT DISSIPATE OUR ENERGIES THE WAY THEY CONSUME THOSE WHO STAGE THEM. LET’S FOCUS ON THINGS THAT MATTER MOST, THE THINGS THAT OUR PEOPLE WANT: JOBS, HEALTH, EDUCATION….THIS IS WHAT GOVERNMENT HAS STAYED FOCUSED ON WHAT FILIPINOS YEARN FOR MOST. WE’RE TIRED OF POLITICAL DRAMA AND SOCIAL INSTABILITY. WE’RE ENTERING AN ERA WHERE THE VAST MAJORITY CAN HAVE A PREDICTABLE FUTURE AND A STEADY JOB IN THE KNOWLEDGE CENTURY…LET’S NOT BE DISTRACTED OR DISTRESSED BY VAUDEVILLE ACTS THAT APPEAL TO OUR WORST FEARS, WHEN WE CAN BE INSPIRED BY WHAT OUR ECONOMY IS SHOWING THAT APPEALS TO OUR BEST HOPES.”

Ito ay kanyang talumpati bilang reaksyon sa mga iskandalong naganap sa Senado tungkol sa NBN contract na iniimbestigahan ng mga Senador. Dito rin binulgar ni JDV3 na hindi lang pala si Abalos ang sangkot, kasama rin ang First Gentleman na Mike Arroyo sa kontrobersyal at maanomalyang kontratang ito.

Magkaganoon man, malinaw na nililinlang tayo ng pekeng pangulo, at pilit na pinaniniwalang dadalhin niya tayo sa kanyang “Enchanted Kingdom” (Abangan)

Pero hindi lang sa pekeng pangulo ka malilito, mabubuang at matatawa kapag nakinig ka. Pati ang kanyang anak, ika-dudugo ng iyong tenga kapag narinig mo siyang sumagot sa mga ilang tanong sa kanya.

(How did you deal with yesterday’s revelations at the senate)
Well ako personally ako nakakainis kasi parang ano, kami na naman yung nakita niyo, eh nananahimik na nga kami na, eh mula sa simula pa lang ng political career ng nanay ko hindi tlaga kami nakikialam sa govt contracts. Ewan ko sa kanya. I mean, ako I don’t use my parents’ influence to get govt contracts. Ewan ko sa kanya. So to me, I mean, don’t..just because you fail in your business practices don’t blame it on innocent people here. So parang, kakainis ka naman noh. But, I mean, what can we do? Ganyan talaga yung… I don’t know. I don’t know if his old drug use affected his thinking but– whatever! I mean, tawa na lang kami diba? I mean kami na naman what else is new?

Naiinis kayo dahil kayo na naman? Hahaha, aba’y sino bang pumipirma sa mga kontrata na pinapasukan ng gobyerno?

(what do you say to allegations that your dad purposely went abroad to evade this)
For me that’s again grasping at straws as thin as his hairline. You know? I mean, my Dad and I, we were talking about several trips that we were gonna do over the next couple of months. I also travel a lot. So do my parents. So we were talking about, oh where are you going, ganyan ganyan. And my dad was saying, o aalis ka na naman—referring to me. So he was even complaining about my travelling. So I really think it’s unfair. Just because they don’t know the whole picture, because we do have our private lives. I mean they shouldn’t impute things they don’t know.

Wala namang masama sa paglilibot sa ibang lugar. Ang masama kapag ang pera ng taumbayan ang ginagamit sa paglilibot, o di kaya’y dinadala niyo sa kung saan mang banko para itago at kamkamin.

(how do you think this will affect the political relationship of your mom with the speaker)
Well to me, well there’s no change in the way my mother runs govt. She’s focused on that. With the speaker and his son, I mean, that‘s their problem That’s really his problem. We don’t wanna meddle there. So sila yung may problema hindi kami.

Hahaha! Tama ka, kasi wala talaga kayong problema, kayo ang problema! hahahaha!!11

(how’s your dad taking these things? Anong sabi niya sa iyo)
He’s ano na lang. Parang nakakainis na nakakatawa. He’s like, hay naku it’s me again. Can’t they see other people? I’m thin na nga. I’m a smaller target pero ako pa rin.

Mawalang-galang na FGMA, sino ang payat?! *ehem* Paanong naging “smaller target” ka eh, kung saan-saan ka nakikita, sa Hong Kong, sa Wack Wack, sa Germany, sa Venice, atbp at kung sinu-sinong tao na makati sa mata ng publiko ang nakikitang kasama mo?

(when is he coming back)
He’ll come back soon. But for me, the only thing important for me is to leave him in peace and let him enjoy naman his holiday.

Babalik yan pagkatapos ng mga hearing sa Senado o kaya ay tuluyan nang malito at mawalan ng interes ang taumbayan sa mga hearing. Dahil sisimulan na ang ‘palabas’ ng Malacanang.

(gusto siyang i-subpoena ng senate)
Well the senate, they have their own rules and I leave it to them. And we have nothing to hide.

(di d ur mom sleep well last night)
Yeah we’re fine! I mean there’s really no problem there. I think I get more inis because she’s used to it eh. To me it’s really just frustrating that we’re doing so well and they’re looking for things that are not there. So gawa na lang sila ng kwento.

Ako rin may isang kwento, ang pamagat niya ay “Hello, Garci.” May maiksing video pa nga ako e.

Ngayon ay ilulunsad na ang unang yugto ng MASA o Mass Awareness program, ang programang pang-adbokasiya at kontra-pasibo ng Konsehong Mag-aaral ng Pamantasan sa Pamantasang De La Salle Dasmarinas.

Ang paksa sa talakayan bukas ang pagtaas ng matrikula at iba pang bayarin sa aming pamantasan. Shempre, ang bagay na ito, ang tuition fee increase ay hindi lamang sa De La Salle Dasmarinas nangyayari. Sa halos lahat ng kolehiyo at pamantasan, pribado o pampubliko man, ay nagkakaroon rin ng pagtaas ng matrikula at iba pang bayarin.

Bagay na lalong nagpapahirap sa mga estudyanteng Pilipino. Bagay na lalong humahadlang sa katuparan ng kanilang mga pangarap at karapatang makatanggap ng edukasyon.

Bilang tugon sa responsibilidad nito, isasagawa ng USC ang programang ito na pinamagatang:

“Tumaas ang Matrikula, Estudyante Kakasa Ka Ba?”

Layunin ng talakayan na ito na malaman ng mga mag-aaral kung saan napupunta ang bawat piso ng mga matrikulang aming ibinabayad sa DLSUD. Ito ang unang pag-aaral sa isyung ito nang sa ganoon ay may basehan ang mga susunod na pagkilos ng mga mag-aaral kapag kinaharap nila ang isyu ng TFI o tuition fee increase.

Bukas ang talakayan para sa lahat ng mag-aaral sa DLSUD. Ito ay gaganapin sa POLCA Confrence Room sa ganap na ika-12 ng tanghali hanggang ika-3 ng hapon. Makakasama natin si G. Deodoro E. Abiog II, CPA ang Controller ng DLSUD upang ilahad sa atin ang mga pinaggugugulan ng ating mga matrikula at iba pang bayarin.

Malaya ang lahat na magtanong kay G. Abiog upang tayo ay mas maliwanagan ukol sa gastusin ng pamantasan. Nang sa ganoon ay mapag-aralan natin ang mga hakbang na gagawin sa pagharap sa isyu ng tuition fee increase, kung paano masulit ang ating pondo at kung saan tayo pwedeng makatipid, panagutin ang mga nagaaksaya sa ating mga pondo at ipaalam sa mga administrador kung saan tingin natin mas kailangan ng pondo dahil sa bandang huli, ang serbisyo sa estudyante ang pangunahing dahilan kung bakit naitatag ang pamantasan.

Bilang pinuno ng Komite sa Adbokasiya, ako ang naatasan na maghain ng isang ’situationer’ upang malagay sa tamang konteksto ang talakayan. Para dito, inihanda ko ang sumusunod na talumpati:

Pangangalaga sa Pangarap

Bakit tayo naririto? Bakit tayo nag-aaral? Bakit tayo nasa pamantasang ito?

Ito ay dahil sa ang paniniwala natin sa pamamagitan ng edukasyon, matutupad ang ating mga pangarap. Napakahalaga ng mga pangarap dahil minsan sinabi sa akin ng isang napakagaling na guro, kasama at kaibigan, na kapag tayo ay may pangarap, malayo ang ating mararating. Kapag tayo ay may pangarap, nagkakaroon ng halaga at kabuluhan ang ating buhay. Kapag tayo ay may pangarap, nagiging masigasig tayo sa kilos at gawa. Kapag tayo ay may pangarap, may nagagawa tayong kakaiba, may nagagawa tayong mga bagay na sa paglipas ng panahon ay siyang magtataguyod ng ating alaala dahil ang mga makikinabang sa mga bunga ng mga pangarap na iyon ang siyang dadakila sa ating mga pangalan.

Harinawa, mangarap din sila at ipagpatuloy ang ating mga nasimulan.

Lingid sa ating kamalayan, mayroong tao na nauna na sa ating nangarap. Nangarap siyang ang bawat bata, ano man ang antas ng katayuan sa buhay, lalo na ang mga naghihirap at dukha, ay makapag-aral. Dahil katulad natin, matibay ang kanyang paniniwala na sa pamamagitan nga ng edukasyon ay matutupad natin ang ating mga pangarap, ang umunlad at maging ganap na tao.

Ang mangangarap na iyon ay walang iba kung hindi si San Juan Bautista De La Salle. At dahil sa kanyang pangarap na makapag-aral ang mga kabataan, lalo’t-higit ang mga dukha, natatag ang Pamantasang De La Salle.

Nakakalungkot dahil daang taon na ang nakalipas mula nang unang magturo si San Juan Baustista De La Salle sa mga mahihirap, ay ganoon pa rin ang ating kalagayan ngayon. Matagal nang wala ang ating mahal na patron ngunit ang mga kaibigan, kapatid, kapwa estudyante – tayo mismo, marami pa rin sa atin ang naghihirap.

Marami pa rin sa atin ang hindi makakuha ng mga exam permit dahil sa kahirapang magbayad ng matrikula. Marami pa rin sa atin ang umaasa sa pagiging skolar. Marami pa rin sa atin ang nagsalu-salo sa kakaunting gamit sa mga laboratoryo, nagtitiyaga sa mga mabagal at tinotopak na kompyuter, marami pa rin sa atin ang nagkakasakit sa mga maduduming drinking fountain, marami pa rin sa atin ang nagtitiis sa mahahabang pila tuwing enrolment, marami pa rin sa atin ang nagkakaroon ng mga guro na kahit may mataas na antas na ng pinag-aralan ay tila hindi pa rin gumaling-galing sa pagtuturo.

Sa isang salita, tila hindi ba natin nasusulit ang bawat piso na ating ibinabayad sa pamantasang ito. Isang pamantasang naitayo para sa ating mga mag-aaral, isang pamantasang tayo rin – sa pamamagitan ng ating mga matrikula o tuition – ang patuloy na bumubuhay at nagpapanatiling bukas.

Ngunit sa kabila nito, kaliwa’t-kanan ang pagpapatayo ng mga gusali at pasilidad sa ating pamantasan. Dumarami ang mga magagara at mamahaling sasakyan na hindi naman pag-aari ng mga estudyante at karamihan ng mga guro.

Hindi ko sinasabi na masama ang mga ito, hindi ko sinasabi na itigil ang pagpapatayo ng mga bagong gusali. Ngunit ating isipin, para saan ba ang pamantasang ito? Para saan ba ang mga ibinabayad nating matrikula?

Para sa pagpapaganda ng pisikal at estetikong aspeto ng ating pamantasan? O para sa ating mga estudyanteng pumasok dito sa paniniwalang ang edukasyon sa pamantasang ito ang siyang magiging daan sa pag-abot ng ating mga pangarap?

Tumaas muli ang ating matrikula, nitong nakaraang Pebrero ay sinuspinde ng CHED ang CMO 14 na siyang naglilimita sa pagtaas ng mga matrikula at bayarin sa mga kolehiyo at pamantasan, nangangahulugan lamang na muling magtataas ang ating matrikula at bayarin sa mga susunod na taon.

Bilang mga mag-aaral, ano ang ating pwedeng gawin? Alam ko, na kaisa namin kayo sa pagtutol sa tuition fee increase. Ngunit hindi sapat na basta na lamang tayo tumutol. Dapat munang pag-aralan natin ang ating sitwasyon bago tayo kumilos. Dapat malaman muna natin kung saan napupunta ang ating mga ibinabayad na matrikula.

Nang sa ganoon ay mas mapaghandaan natin ang mga susunod na hakbang at pagkilos kaugnay sa isyu ng pagtaas ng matrikula.

At ngayon, kasama natin si G. Abiog upang tayo’y tulungan at maliwanagan.

Sa wakas ay natapos na ang Pre-lim exams sa pamantasan. Nag-aabang na lang ngayon ng resulta ng mga pagsusulit at lahat ay kinakabahan, nanalangin na sana ay nakapasa sa mga kinuhang eksam.

Ngunit para sa iba, ngayon pa lang magsisimula ang kanilang kalbaryo, ngayon pa lamang sila magsusulit para sa Pre-lims. Huli na sila ng isang linggo, yung iba ay deretso na sa kanilang mga gawain, sila naman ay naghahabol sa ibang mga guro, naghahanap ng bakanteng oras sa gitna ng ibang gawain upang makakuha ng espesyal na pagsusulit.

Ito ang patakaran sa aming pamantasan, lahat ng mga hindi nakakuha ng mga major exams sa kanilang takdang iskedyul ay bibigyan ng mga espesyal na pagsusulit, isang linggo matapos ang regular na bigayan. Ngunit magtatanong ang iba kung bakit hindi sila nakapag-eksam.

Ang iba ay hindi nageksam dahil sa tinamad, naggala, at iba pang mga mababaw at baluktot na katwiran. Yung iba naman, sinasadya dahil alam nilang mas madali ang ’special exam’ kumpara sa regular na eksam. Nakakalungkot hindi ba?

Nakakalungkot dahil yung iba naman, na may karamihan ay hindi nakakakuha ng mga exams dahil sa hindi sila binigyan ng examination permit. Isang maliit na piraso ng papel na nagsasabing bayad ka na ng matrikula kaya pwede ka nang kumuha ng exam.

Hindi lahat ay iskolar, at lalong hindi lahat ay may kakayanan na makapagbayad ng matrikula na agad-agaran, dahil para sa kanila, ang perang pamabayad ay talangang hindi madaling malikom o kitain. Pero gagawin at hahamakin halos lahat, makapagbayad lamang ng matrikula, nang sa ganoon ay maipagpatuloy ang pakikibaka na makamit ang isang nakapahalagang pangarap, ang makapagtapos ng kolehiyo. Bagay na sadyang mahalaga sa bawat pamilyang Pilipino.

Ang pangarap na ito ay pinoprotektahan sa pamamagitan ng ating karapatan sa edukasyon, ano man ang antas ng iyong pamumuhay at kakayanan. Pero ang nakakalungkot nga, hindi ganito ang nangyayari. Lalo’t-higit sa mga pribadong pamantasan.

Pero teka, como ba nasa pribadong pamantasan ang isang mag-aaral ay wala na o nababawasan ang kanyang karapatan sa edukasyon? Matuwa sana ang mga kapwa ko mag-aaral sa DLSUD dahil ayon sa ating University Student Council Constitution:

“No student shall be prohibited from taking any major exams because of unpaid accounts incurred during the semester otherwise the university has the right to withold the release of issuance of such student records or documents until unpaid accounts are settled.” Article III, Section 1, e.

Malinaw na kahit hindi bayad ang buong matrikula ng isang estudyante ay pwede pa rin siyang kumuha ng major exam para sa Pre-lim at Mid-terms. Ngunit ang katotohanan ngayon ay kahit Pre-lims pa lang ay kailangan mo nang magbayad ng 40% (50% na raw ayon sa mga pinakabagong bulung-bulungan sa campus) upang ikaw ay mabigyan ng Exam permit na siya namang magsasabi na pwede ka nang kumuha ng major exams.

Dahil hindi lahat ay nakakabayad ng nasa takdang oras, marami ang hindi nabibigyan ng permit at hindi nakakakuha ng mga exams.

Ano na ang nangyari sa ating karapatang binanggit ko kanina? Ito ba ay inalis na sa bagong bersyon ng USC Constitution? Ito ba ay nakalimutan na? O ito ba ay sadyang hindi iginagalang ng administrasyon?

Sana naman ay hindi, dahil natatandaan kong kaya nalikha ang Pamantasang De La Salle, ay upang magkaloob ng edukasyon para sa lahat, lalo na sa mga mahihirap.