Sumilang

Kakaiba talagang mag-isip ang AFP. Ang mga pagpapaputok nila ng mga mortar noong nakaraang araw ng Linggo sa Sulu sa lugar na malapit daw sa kung saan nagtatago ang mga kumidnap kay Ces Drilon at mga kasama nito ay walang kinalaman sa kidnapping at isang simpleng operasyon kontra sa Abu Sayyaf at Jemaah Islamiyah na umano’y nagkataong naroon din sa parehong lugar.

Dahil dito, naglabas ng ultimatum ang mga kidnappers ni Ces Drilon na mamayang tanghali ang palugit para ibigay sa kanila ang hinihinging ransom money. Ang galing talaga ng AFP! Tila ba dahil ibang mga tao daw ang kanilang target ay hindi na makakaapekto ang kanilang mga operasyon sa sitwasyon sa lugar na iyon. Sa palagay ba nila ay nasa ibang dimensyon ang mga kidnappers ni Ces Drilon at hindi sila maaapektuhan o tamaan ng mga pagpaputok nila ng mortar?

Ang nakakainis at nakakatawang reaksyon ng AFP:

Brig. Gen. Juancho Sabban, chief of the antiterrorist Task Force Comet, told reporters late Sunday afternoon there were no military operations against Drilon’s kidnappers and that the shelling and troop movement were part of a “drill in an actual situation.”

“We just like them to feel the military presence in the area,” Sabban said.

He also said the activities were just a “rehearsal.

Rehearsal?! Praktis lang?! Ano yun, baril-barilan? Kapag may sibilyang tinamaan, at meron ngang mga isinugod sa ospital samantalang daan-daang pamilya ang napalikas, ay sasabihin nilang, “time-out” muna?

Mula dito ay malinaw na hindi nakakatulong sa kapakanan ng taumbayan at mga sibilyan ang AFP, sadyang nakakalungkot ang ganitong sitwasyon. Dalangin kong matauhan ang mga pinuno ng AFP at bumalik sila sa tunay nilang tungkulin, ang paglingkuran at protektahan ang mamamayang Pilipino, hindi ang gawing “rehearsal area” ang kanilang mga tahanan.

Maikling Talumpati ng ina ni Cris Mendez sa National Conference to Stop Hazing na itinaguyod ng Solidarity for Anti-Hazing Via Education (SAVE) at UP Student-Led Anti-Hazing WAtch (UP SAWA)

Magandang umaga po sa inyong lahat.

Ilang linggo lang po ang nakakaraan ay nagtagumpay kaming buksan ang mga e-mails na natanggap ng aking anak na si Cris Mendez bago siya pumanaw noong August 27, 2007.

Isa po sa mga huling e-mails na natanggap niya ay may petsang August 22, 2007 na ang title ay “Sigma Rho Tenets.” Galing po ito sa isang nagngangalang “JJ Ocana” na sinabi niya sa anak ko na memoryahin daw ng anak ko ang mga tenets ng Sigma Rho at idinugtong niya na “see you on saturday. we are looking forward to having you as a brod.”

Doon po sa ipinadala ni Jj Ocana na Sigma Rho Tenets ay kasama yung mga sinasabi niyang “Codes of Action of a Sigma Rhoan.” Ang pinaka-number one po sa mga Codes of Action na ito ay ganito ang sinasabi: “To stand by the side of any brother Sigma Rhoan right or wrong.”

Kahit nakagawa ng mali, kakampihan pa rin nila ang brod nila. Kahit gumawa ng krimen, o pumatay ng tao, pagtatakpan pa rin nila ang brod nila. Walang kwenta sa kanila ang Diyos. Ang batas ay bale-wala rin. Kahit bulong ng konsensya nila ay di pinapansin.

Mag-aapat na buwan na po mula ng saktan at kitilin nila ang buhay ng kaawa-awa kong anak. Ang napakabait kong anak. Kami po ay isang mahirap na pamilya lamang at ako po ay umabot lamang sa high school. Wala po akong gaanong alam sa mga fraternities at ang kanilang mga ritwal. Ang alam ko lamang po ay ang itinuro sa akin ng aking mga magulang na itinuro ko rin kay Cris at sa bunso niyang kapatid na si Renz. Ito ay ang magkaroon ng takot sa Diyos. Ang paggawa ng tama. Ang pagmamahal sa kapwa. Ang pagharap sa responsibilidad at paggalang sa batas. At ang paghingi ng tawad sa kapwa pag nakagawa ng mali.

Kung ito lamang po sana ang tenets ng mga fraternities hindi po siguro nangyari ang nangyari sa aking anak.

Salamat po.

Note: JJ Ocana is a sophomore law student, and was a USC councilor maybe 2 terms ago.

Tahasang kinopya mula AWBHoldings

35 taon na ang nakalipas mula nang idineklara ng diktadurang Marcos ang Batas Militar o Martial Law sa Pilipinas upang sugpuin ang mga pwersang nais magpabagsak sa pasistang si Ferdinand Marcos at wakasan ang pagpapahirap sa mamamayang Pilipino.

Dahil sa Batas Militar, daan-daan ang nabilanggo, tinortyur, pinaslang, at nalapastangan ang mga karapatang sibil at pangtao. 35 taon na ang nakalipas ngunit tila walang pinagkaiba ang panahong kasalukuyan. Halos 900 kaso na ng paglabag sa karapatang pantao, mga pinaslang na mamamahayag, mga aktibista, mga estudyante at lider-manggagawa ang hanggang sa ngayon ay nawawala.

Patuloy pa rin ang giyera sa Mindanao kung saan libu-libong mga Muslim ang naghihirap. Hanggang sa ngayon, ang mga biktima ng pang-aabuso ng pasistang rehimeng Marcos ay patuloy na naghahanap ng hustisya. Mas nakakalungkot pa nito’y ang mga tulad nilang biktima ng garapalang pang-aabuso sa karapatang pantao ay nadadagdagan pa.

May mga nagsasabi na hindi naman bumalik ang panahon ng Martial Law, tama sila, sapagkat wala namang deklarasyon mula sa pekeng pangulo na nagsasabi nga ng ganito. Ngunit, sa istilo ng paggamit sa kinamkam na kapangyarihan, sa mga polisiya at batas na ipinasa ng administrasyong Arroyo, hindi na nga kailangan ng deklarasyon ng Batas Militar, dahil sa kabuuang epekto ng mga ito, wala nang pinagkaiba ang kalagayan ng bansa 35 limang taon na ang nakalipas.

Nariyan ang EO 464, PD 1017, “No Permit, No rally”, ang mga political harrasment sa mga progresibo at maka-kaliwang mambabatas, at ngayon ang huling elemento sa pagsisistematisa ng ‘Martial Rule’ ang Human Security Act of 2007 o ang Anti-Terrorism Law. Kung buhay si Marcos ngayon, sa aking palagay ay mamamangha siya sa nagawa ni GMA. “Small but terrorist, terrible” ika nga.

Kaya nga kahit 35 limang taon na ang nakalipas, hindi lamang ang mga mapangabusong gawain ni Marcos ang nabibigyan ng buhay at nanunumbalik sa ating mga alaala. Kung hindi, ang mga pagkilos na ginawa ng mga manggagawa, maralita, kabataan, layko at relihiyoso at lahat ng lumaban sa diktadura at pasistang rehimen ni Marcos.

Partikular dito ang isang mensahe at talumpati ng isa sa mga tanyag na lider-manggagawa na buong tapang, lakas, at talinong lumaban sa diktador, at sa huli’y buhay niya ang naging kapalit. Ang tinutukoy ko ay ang mensahe ni Felixberto Olalia, Sr. sa huling araw ng kanyang huling araw ng pag-aayuno sa Plaza Roma noong ika-4 ng Disyembre, 1983. Mula ito sa librong “20 Speeches that Moved a Nation” - mga koleksyon ng mga talumpating naglalarawan ng makulay na kasaysayan ng Pilipinas at ang mayamang tradisyon ng mga Pilipino sa pakikipagtalumpati - ni Manuel Quezon III, o MLQ3.

Sa kanyang talumpati o mensahe na pinamatagang “Mensahe sa Limang-araw na Pag-aayuno Para sa Pagpapalaya ng Lahat ng Detenidong Lider-manggagawa at iba pang Bilanggong Politikal” ginunita niya ang tula ng isang rebolusyunaryo, ni Mano de Verdades Posadas upang isalarawan ang kalagayan ng Pilipinas noong panahon ng Batas Militar, isang malaki at malawak na bartolina:

Gapos sa kamay, piring sa mata;
Suntok, bayo, tadyak, sampal,
Iniksyon, kuryente, hipo, sakal,
Plantsa, panggugutom,
panggagahasa.
Buhos ng tubig o paso ng sigarilyo;
At pagkatapos ay ilantaong
pagkakulong
Nang walang paglilitis o
wala man lang kaso.
Ganito ang pinaiiral na kalagayan
Sa bartolina ng piitang kapuluan.

Sa bandang huli ng kanyang mensahe, kung saan hinimok niya ang mga mamamayan na kumilos at lumaban muli niyang ginunita ang isa pang tula, muli ni Mano de Verdades Posadas:

Ang pagkakapiit
Sa halos pusikit
Na karimlan
Ay di dhilan
Upang tayo’y
Sa kababaan ng kisame
Huwag na tayong dumapa
Sa malamig na sahig;
Sa kaliitan ng silid,
Huwag na tayong sumiksik
Sa suok at humalukipkip.
Ang pagkakulong
Sa panahong
Wari’y di matatapos
Ay di dapat makaupos
Sa ating pagkilos
Tungo sa paghulagpos
Upang lalong makakilos.

Makulay, makubuluhan at hanggang sa ngayon ay nananatiling tumpak sa ating kasalukuyang kalagayan ang mga tulang ito, kahit na 35 taon na ang nakalipas. Hanggang kailan pa kaya ito magtatagal? Hanggang kailan pa natin ito hahayaan? Kapag tayo o ang ating mga mahal sa buhay ay bigla na lang rin maglalaho?

Para wakasan ang munting pagbabahagi na ito, isang dalangin ang aking iaalay, para sa mga naging biktima ng karahasan at pangaabuso sa mga karapatang pantao noong panahon ng Batas Militar at ngayong sa panahong kasalukuyan:

874 cases of human rights violations, 99, 011 individual victims, 14, 302 families in 288 communities, 282 victims of extra-judicial killings, 69 victims of massacres, 147 victims of forced disappearances, Migz Zubiri won as a Senator, Lintang Bedol and Virgillo Garcillano are still free men, Benjamin Abalos will also walk away safe from all this, soldiers are still dying in Mindanao, the Human Security Act in still in effect, Jonas Burgos and many others are still missing and worst of all GMA is still the President.

874 cases of human rights violations, 99, 011 individual victims, 14, 302 families in 288 communities, 282 victims of extra-judicial killings, 69 victims of massacres, 147 victims of forced disappearances, Migz Zubiri won as a Senator, Lintang Bedol and Virgillo Garcillano are still free men, Benjamin Abalos will also walk away safe from all this, soldiers are still dying in Mindanao, the Human Security Act in still in effect, Jonas Burgos and many others are still missing and worst of all GMA is still the President.

874 cases of human rights violations, 99, 011 individual victims, 14, 302 families in 288 communities, 282 victims of extra-judicial killings, 69 victims of massacres, 147 victims of forced disappearances, Migz Zubiri won as a Senator, Lintang Bedol and Virgillo Garcillano are still free men, Benjamin Abalos will also walk away safe from all this, soldiers are still dying in Mindanao, the Human Security Act in still in effect, Jonas Burgos and many others are still missing and worst of all GMA is still the President.

874 cases of human rights violations, 99, 011 individual victims, 14, 302 families in 288 communities, 282 victims of extra-judicial killings, 69 victims of massacres, 147 victims of forced disappearances, Migz Zubiri won as a Senator, Lintang Bedol and Virgillo Garcillano are still free men, Benjamin Abalos will also walk away safe from all this, soldiers are still dying in Mindanao, the Human Security Act in still in effect, Jonas Burgos and many others are still missing and worst of all GMA is still the President.

874 cases of human rights violations, 99, 011 individual victims, 14, 302 families in 288 communities, 282 victims of extra-judicial killings, 69 victims of massacres, 147 victims of forced disappearances, Migz Zubiri won as a Senator, Lintang Bedol and Virgillo Garcillano are still free men, Benjamin Abalos will also walk away safe from all this, soldiers are still dying in Mindanao, the Human Security Act in still in effect, Jonas Burgos and many others are still missing and worst of all GMA is still the President.

874 cases of human rights violations, 99, 011 individual victims, 14, 302 families in 288 communities, 282 victims of extra-judicial killings, 69 victims of massacres, 147 victims of forced disappearances, Migz Zubiri won as a Senator, Lintang Bedol and Virgillo Garcillano are still free men, Benjamin Abalos will also walk away safe from all this, soldiers are still dying in Mindanao, the Human Security Act in still in effect, Jonas Burgos and many others are still missing and worst of all GMA is still the President.

874 cases of human rights violations, 99, 011 individual victims, 14, 302 families in 288 communities, 282 victims of extra-judicial killings, 69 victims of massacres, 147 victims of forced disappearances, Migz Zubiri won as a Senator, Lintang Bedol and Virgillo Garcillano are still free men, Benjamin Abalos will also walk away safe from all this, soldiers are still dying in Mindanao, the Human Security Act in still in effect, Jonas Burgos and many others are still missing and worst of all GMA is still the President.

Noong nakaraang Hunyo ay nagkaroon ng isang forum sa Pamantasang De La Salle Dasmariñas tungkol sa komunismo sa Timog-Katagalugan. Ito ay pinagsamang proyekto ng Kolehiyo ng Malalayang Sining, Kolehiyo ng Pagpapatupad ng Batas at Cavite Studies Center.

Bidang ispiker ang mga kumander ng Southern Luzon Command - AFP sa naturang forum na dinaluhan ng mga mag-aaral na kumukuha ng Kriminolohiya, Agham Pulitika, at mga pakuldad mula sa Departamento ng Agham Panlipunan, atbp.

Kasama ko sina Sir Edwin at Sir Lukcy mula sa Sentro sa Pagpapaunlad ng Pamayanang Lasalyano o Lasallian Community Development Center at ang Pangulo ng University Student Council na si JM Amihan upang makinig sa presentasyon ng mga sundalong nakatalaga sa Kabite. Ang kanilang paksa ay tungkol sa “banta ng komunismo” sa Timog-Katagalugan. Ang mga forum na ito ay bahagi malamang ng kampanya ng AFP laban sa insergensi at komunismo, partikular ang pagkakalat ng propaganda, este “educational forums” upang “maliwanagan” ang mga mag-aaral at kabataan tungkol sa Komunismo sa Pilipinas.

Bagaman hindi namin nasimulan ang programa, nalaman namin na naglektyur ang mga militar tungkol sa kung ano Komunismo, sinu-sino ang mga Komunista, at paano sila kumikilos upang makamit ang kanilang mga layunin. Bagay na hindi papayagan ng estado, simbahan at militar.

Hindi ko na idedetalye ang mga sinabi ng mga militar mula sa Southern-Luzon Command dahil shempre, ito ay may bias sa kanila. Ilan lamang sa mga bagay na ikinalaglag ko sa aking upuan dahil sa kakatawa ay ang mga sumusunod:

• Ang mga komunista daw ang dahilan kung bakit patuloy na naghihirap ang Pilipinas. Hindi raw namumuhunan ang mga dayuhang kapitalista sa ating bansa dahil sa takot nila sa mga Komunista at rebelde.
• Mas pinapahalagahan pa rin daw ng gobyerno ang edukasyon kaysa sa gastusin ng militar.
• Hindi raw maiwasan ng mga sundalo ng barilin ang mga bata, babae, matanda at iba pang sibilyan sa mga malalayong probinsya dahil kapag sila ay nakitang (nakita lang ha, hindi pa kumpirmadong mga NPA nga) kasama ng mga hinihinalang NPA ay NPA na rin sila kaya pwede nang pagbabarilin. Kung tamaan daw sila ay paumanhin na lang at iyon ay collateral damage o casualty.
• Ang mga NPA daw o miyembro ng Partido Komunista ng Pilipinas ay nagpapadala ng mga recruiter at infiltrators sa mga pamantasan upang mag-organisa ng mga grupong aktibista at lumikha ng kaguluhan sa mga naturang pamantasan.
• At ang pinaka-nakakatawa ay ang AFP daw ang unang gumagalang sa mga batayang kalayaang demokratiko at karapatang pantao na nakapaloob sa ating Saligang Batas tulad ng

  “…freedom of speech, of expression, or of the press, or the right of the people peaceably to assemble and petition the government for redress of grievances.” Art. III, Sec. IV 1987 Constitution

Dito ako labis na natawa dahil nakita mismo ng mga guro, administrador at pakuldad na naroon sa forum kung paano ito harap-harapang nilapastangan ng mga kumander mula sa Southern-Luzon command.

Nangyari ito nang sinimulan ang open forum at nagtanong ang isa sa mga guro. Bakit daw mas malaki ang ginagastos ng gobyerno sa PMA samantalang paliit nang paliit ang badyet para sa UP at iba pang pampublikong pamantasan at kolehiyo?

Dahil “nahuli” sa tanong na iyon, at medyo nagkamali sa barirala o grammar ang naturang guro kung saan nasabi niya na nasa ilalim ng DepEd ang PMA na siya namang itinuwid ng heneral sa paraang ganito:

Tuwing magpapatuloy sa pagtatanong ang guro mula sa De La Salle, magsasalita din ang heneral sa mas malakas at mataas na tono ng pananalita. Dagdagan pa ng paggamit ng mikropono at talagang hindi na narinig ang boses ng gurong nagtatanong lang naman.

Dahil dito, hindi na nakapagsalita pa ang naturang guro, samakatuwid, nilapastangan ng AFP ang kanyang karapatang makapagsalita at makapaghayag ng kanyang saloobin.

“We in the AFP are among the first to respect and uphold Human Rights and other democratic freedoms.”

Kalokohan!

Ang mas nakakalungkot pa nito, ni wala man lang kahit isa mula sa mga pakuldad, administrador na mula sa De La Salle Dasmariñas ang tumulong at umalalay sa kanilang “colleague” na sa harap nila mismo, sa sarili nilang pamantasan ay binastos at nilapastangan ang mga karapatan.

Sa halip, tango at tango muli ang kanilang ginagawa sa bawat sinasabi ng mga militar. Tsk tsk tsk

Ang lalakas pa namang tawagin ang mga sariling “Lasallians.”

Mula sa:

PEOPLES’ INTERNATIONAL OBSERVERS MISSION

NEWS RELEASE

May 16, 2007

Reference: Johan Fobbelets, Spokesperson, IOM Quezon team +639204441342 or +639206700864

Young pollwatcher threatened by suspected military agents,
Brings complaint to foreign observers

QUEZON PROVINCE ―Foreign observers expressed concern over the harassment of young poll watchers by suspected military agents in Sariaya, Quezon province,

Irene Anoso, a nineteen-year old pollwatcher of Kabataan (Youth) party list in Brgy. Poblacion, Sariaya, complained to members of the People’s International Observers Mission (IOM) team in Quezon about being profiled, pursued, and sent malicious text messages by suspected military agents.

Anoso told the team that men in military haircut but wearing civilian clothes started taking pictures and videos of pollwatchers in precincts in Brgy. Poblacion at around 8:00 a.m. last May 14. These men carried dubious Commission on Election (Comelec) IDs lacking basic information, such as names, pictures, and authorized signatures.

When she and another Kabataan Party-list pollwatcher were on their way home that night in Sariaya, a red car with a government plate kept sidetracking the tricycle they were riding on. They were trailed for about an hour by the said vehicle. At around 7:42 pm that day, Anoso received a text message that read: “Kamusta ang binabantayan mo na party-list ng NPA?” (How is the NPA party-list that you are watching for?)

She received similar reports that men in motorcycles were roaming around that night, looking for Kabataan pollwatchers.

Kabataan party list is among the progressive party-lists being discredited by the Arroyo administration and by elements of the 74th and 76th Infantry Brigade of the Philippine Army deployed in Quezon as “front organizations” of the Communist Party of the Philippines-New People’s Army.

In the IOM teams’ travel across Quezon province, international observers noted the proliferation of black propaganda against progressive party-lists Bayan Muna (People First), Anakpawis (Toiling Masses), and Gabriela Women’s Party.

“Slogans maligning progressive party-lists, usually painted on sacks or over campaign posters, are usually found in areas near military detachments,” said Johan Fobbelets, a trade union leader from Belgium and spokesperson of IOM Quezon team.

He added that such testimonies and observations only confirmed reports of systematic efforts by the Armed Forces of the Philippines to prevent progressive party-lists from gaining congressional seats through black propaganda, threats, and actual violence.

“The attacks against progressive party-lists tend to show that the Philippine elections is an exercise in silencing the voices of the marginalized, rather than that of democracy ,” said Fobbelets. ###

Kaytagal ding hindi ako nakapagsulat dito sa Sumilang. Ang ibang kakilala ko na may tiyagang basahin ito ay nagsasabi kung ako raw ba ay tumigil na sa pagiging ‘aktibista’ at wala daw akong sinusulat na bumabatikos sa sistema, gobyerno at sa iba pang bagay.

Natutuwa naman ako sa ganitong bulong ng mga kakilala ko, concerned din pala sila sa aking pagiging aktibista. Hindi ko na tuloy maintindihan kung sila ba talaga ay pabor dito o hindi? Pero ibang kwento na iyon.

Pansinin na lang natin ang titulo ng artikulong ito, (naks, parang manunulat na talaga diba?) una ko itong narinig at madalas makita sa mga lumang cartoons tulad ng Bugs Bunny at Tom ‘n Jerry kung saan kapag ang isang bata o sinoman na nagsalita ng mga bagay na masama, kasinungalingan lalo, ay kailangang maghugas ng bibig gamit ang sabon. Sa ibang salita, masama ang magsabi ng mga maruruming bagay.

Bagay na madalas gawin ng mga alipores ng GMA. Mababasa niyo ito sa balitang ito sa Inquirer.net: Arroyo: ‘Let’s focus on plus points’

Sinasabing hindi raw maysado pinatulan ng pekeng pangulo ang mga tanong ng mga mamamhayag tungkol sa mga lumalalang kondisyon ng paglabagsa karapatang pantao ng mga mamamahayag, at progresibong mamamayan ng bansa kung saan ang UN at ang Senado ng Amerika ay bumibisita na ng madalas at nagsasagawa ng mga pag-aaral tungkol dito.

“Political issues are for my spokesman (Press Secretary Ignacio Bunye) to answer,” she said when the Inquirer sought her comment yesterday on the US Senate probe which concluded that her administration had not done enough to stop the killings.

Bakit kaya ipinauubaya sa kanyang mga alipores ang pagsagot sa mga tanong na ganito? Baka iniiwasan niya uling mapikon at magwalkout.

“We take the interest shown by the United States in the Philippine human rights situation as a constructive gesture coming from a time-honored ally,” Bunye said.

“This government has never faltered in its adherence to rule of law and respect of human rights and is closely in step with the world human rights community,” he said.

Ano daw?! Nahihibang na talaga mga alagad ng administrasyon. Marahil ay nalimutan na nila ang isang kataga sa Ingles na “When want something done, you have to do it yourself.”

Isipin na lang, kung talagang maayos ang kalagayan ng pangangalaga sa mga karapatang pantao ng mga mamamahayag, progresibong grupo at mga ordinaryong mamamayan at walang nagaganap na kaliwa’t-kanang patayan ng mga taong nangunguwestyon sa gobyerno, bakit pa kaya mag-aaksaya ng panahon at lakas ang United Nations at United States Senate na magpadala ng mga eksperto dito at mag-imbestiga? Nangangamusta lang? hahaha

At kung maayos nga talaga, bakit pa kailangang ipaubaya ng pangulo sa iba ang pagsagot sa mga tanong na may kinalaman dito?

“Perhaps some US military assistance could be dedicated toward human rights training in the field and the needs of the new Armed Forces of the Philippines Human Rights Office,” he said in a statement.

Ermita said that at the hearing in Washington, a US State Department official had said: “We stand ready to be of additional assistance to the Philippine authorities.”

Seryoso ba siya? Ang militar ng Estados Unidos bibigyan ng human rights training ang AFP? hahahaha!!! Sige maganda yan, baka magkaroon pa ng field trip ang mga sundalong Pilipino sa Guantanamo Bay detention camp sa Cuba at sa Abu Ghraib prison sa Iraq para makita nila ng malapitan kung gaano kagaling sa pangangalaga ng human rights ang US military.

“So why are they here? Why is Toyota putting its transmission plant here? Why is Hanjin here [whose shipyard in Subic] is the fourth biggest in the world? It’s because of the confidence in our economy, because of our fiscal reforms, and these reforms are creating jobs,” she told the Inquirer.

Ah trabaho daw, totoo kaya iyon? At kung totoo man, sino ang magtatrabaho kung ang mga tao ay nabubuhay ng may takot na baka sila na ang susunod na bubulagta sa kasalda matapos dumaan ang isang motorsiklo na may mga sakay na mga lalakeng may baril, bonet at military fatigues?

Tsk tsk tsk. Kung mababasa ito ng aking guro sa Values Education, malamang susubuan niya ng isang baretang sabon ang mga opisyal ng gobyernong nagsabi ng mga bagay na ito.